Mit "dzikich Bieszczadów" i powrót lasu
Dla wielu osób zaskoczeniem może być fakt, że przyciągający dziś turystów mit "dzikich Bieszczadów" jest zjawiskiem stosunkowo świeżym. Jeszcze w połowie XIX wieku lesistość tego regionu wynosiła niecałe 32% (Jak wynika z danych podawanych przez Zakład Informatyki Lasów Państwowych im. Stanisława Kostki Wisińskiego). Zmiana dokonała się w ciągu ostatnich 75 lat, kiedy to powierzchnia lasów w południowej części regionu wzrosła z około 40% do ponad 90%.
Ta przemiana to wynik splotu wydarzeń historycznych: II wojny światowej, działalności UPA i Akcji "Wisła", które spowodowały opuszczenie tych ziem przez ludzi. A także późniejszej, systematycznej pracy leśników. Dzisiejsze lasy bieszczadzkie to przykład udanej renaturyzacji, gdzie natura powraca na tereny intensywnie niegdyś użytkowane rolniczo.
Królestwo żubra i wiekowych buków
Obecnie lasy zarządzane przez nadleśnictwa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie należą do najbogatszych przyrodniczo obszarów w Unii Europejskiej. To tutaj notuje się najwyższy średni wiek drzewostanów oraz największy udział drzew ponadstuletnich. Podczas gdy średni wiek lasów w Polsce to 60 lat, w Bieszczadach znacznie przekracza on 80 lat (Dane podawane przez Zakład Informatyki Lasów Państwowych im. Stanisława Kostki Wisińskiego).
Bieszczady są również ostoją dla takich gatunków zwierząt jak: niedźwiedź, ryś, żbik, wilk i żubr. Co istotne, wskaźniki dotyczące liczebności cennych gatunków stale rosną.
Gospodarka leśna: bez zrębów zupełnych
Wbrew obiegowym opiniom, gospodarka leśna w górach diametralnie różni się od tej prowadzonej na nizinach. W Bieszczadach całkowicie zrezygnowano ze zrębów zupełnych. Materiał pozyskuje się metodą selektywną - wycinając jedynie wybrane drzewa.
Według danych jakie podaje Zakład Informatyki Lasów Państwowych im. Stanisława Kostki Wisińskiego łącznie pozyskuje się jedynie około 58% rocznego przyrostu drewna, co oznacza, że zasoby leśne wciąż naturalnie się powiększają. Dodatkowo, ponad 15 tysięcy hektarów w samych nadleśnictwach bieszczadzkich jest całkowicie wyłączonych z użytkowania, pełniąc funkcję ostoi dla rzadkich gatunków.
Puszcza Karpacka: fakt czy pojęcie symboliczne?
W debacie publicznej często pojawia się termin “Puszcza Karpacka". Jednak pradawna puszcza, która niegdyś ciągnęła się aż po Rumunię, od wieków nie istnieje już jako zwarty kompleks leśny. Współczesne lasy bieszczadzkie to mozaika Bieszczadzkiego Parku Narodowego oraz terenów sąsiednich nadleśnictw, takich jak Stuposiany, Lutowiska czy Cisna. Zarządzanie tymi terenami wymaga godzenia funkcji przyrodniczych, społecznych i gospodarczych.
Choć debata o przyszłości i formach ochrony tego regionu trwa, nie ulega wątpliwości, że dzisiejsze Bieszczady ze swoimi zasobami to wynik splotu naturalnych procesów oraz świadomego, planowego zarządzania.
Bibliografia:
- Lasy Bieszczadów, Zakład Informatyki Lasów Państwowych im. Stanisława Kostki Wisińskiego,www.zilp.lasy.gov.pl.
Komentarze (0)