To jeden z największych skarbów przyrodniczych Bieszczad Zachodnich. Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy położony jest na zachód od Bieszczadzkiego Parku Narodowego i Parku Krajobrazowego Doliny Sanu. Jak podaje Wikipedia, został utworzony w 1992 roku i zajmuje obecnie powierzchnię 51 461 hektarów. Trudno o lepszą miarę jego rozległości niż fakt, że aż 83 procent tego obszaru pokrywają lasy.
Park stanowi zachodnią otulinę Bieszczadzkiego Parku Narodowego, ale jego znaczenie wykracza daleko poza granice regionu. Wraz z sąsiednimi obszarami chronionymi wchodzi w skład Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. Od południa graniczy ze słowackimi terenami chronionymi, w tym Obszarem Chronionego Krajobrazu „Karpaty Wschodnie” oraz Parkiem Narodowym „Połoniny”.
To właśnie tutaj można zobaczyć Bieszczady, w których przyroda wciąż odgrywa pierwszoplanową rolę. Najwyższe szczyty parku zbliżają się do 1200 m n.p.m. Wraz ze wzrostem wysokości zmienia się roślinność, tworząc charakterystyczny dla gór piętrowy układ. Rozległe kompleksy leśne są domem dla wielu dzikich zwierząt. Wędrując po tych terenach, można znaleźć się w krainie niedźwiedzi, wilków, rysi i żbików. To nie jest tylko malownicza sceneria do zdjęć, ale obszar, na którym nadal funkcjonuje prawdziwie dziki ekosystem.
Przyrodnicze bogactwo parku najlepiej poznawać w jego rezerwatach. Jest ich osiem, a każdy chroni inne wyjątkowe elementy bieszczadzkiego krajobrazu. Wśród nich znajdują się między innymi „Sine Wiry”, „Przełom Osławy pod Duszatynem”, „Gołoborze”, „Zwiezło” czy „Dziurkowiec”. Są także rezerwaty florystyczne „Cisy na Górze Jawor” i „Woronikówka”, leśna „Olszyna Łęgowa w Kalnicy” oraz rezerwat „Zwiezło”, chroniący przyrodę nieożywioną. Szczególną uwagę zwracają dwa obszary związane z ochroną cisów.
Dzisiejszy turystyczny charakter tych gór nie wziął się jednak znikąd. Ma znacznie dłuższą historię, niż mogłoby się wydawać. Już w latach 30. XX wieku okolice Cisnej, Jabłonek i Komańczy były popularnym kierunkiem wypoczynku. Działały pensjonaty, a Komańcza miała nawet osobną dzielnicę letniskową. W tamtych czasach wytyczano i oznakowywano szlaki, a górskie miejscowości przyciągały zarówno letników i piechurów, jak i miłośników zimowego wypoczynku oraz narciarstwa.
Rozwój regionu brutalnie przerwała II wojna światowa, a następnie wydarzenia z lat 1945–1947. Bieszczady zaczęły pustoszeć. Wyludnienie miejscowości zahamowało nie tylko rozwój turystyki, ale również całego regionu. Dawne ośrodki wypoczynkowe straciły znaczenie, a wiele zakątków gór na długie lata znalazło się poza głównym zainteresowaniem turystów.
Powrót ludzi w te okolice następował stopniowo. W latach 50. zaczęto ponownie odkrywać Bieszczady. Pierwsze powojenne wyprawy w opustoszałe rejony gór szybko zyskały rozgłos w całym kraju. Nierzadko uczestnikom takich wypraw towarzyszyli żołnierze Wojsk Ochrony Pogranicza. Wkrótce pojawili się kolejni wędrowcy, wśród których szczególnie ważną rolę odegrali studenci.
To właśnie młodzi ludzie przyczynili się do powstania sieci baz namiotowych, które stały się jednym z charakterystycznych elementów powojennej turystyki bieszczadzkiej. Takie miejsca działały między innymi na Łopienniku, w Bystrem, Przysłupiu i Komańczy. Dla kolejnych pokoleń turystów Bieszczady stały się symbolem wolności, przygody i ucieczki od codzienności.
W 1992 roku, kiedy powołano Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy, wyjątkowy charakter tych terenów zyskał dodatkową ochronę. Park stał się częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”, podkreślając przyrodnicze znaczenie całego pogranicza polsko-słowackiego.
Dzisiaj warto spojrzeć na Bieszczady szerzej niż tylko przez pryzmat najbardziej znanych szczytów. Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy pokazuje, że największe bogactwo tego regionu kryje się również poza najpopularniejszymi trasami. W rozległych lasach, dolinach potoków, rezerwatach i miejscowościach, których turystyczna historia zaczęła się jeszcze przed wojną.
To propozycja dla tych, którzy chcą poznać Bieszczady nieco dokładniej. Nie tylko zdobywać kolejne szczyty, ale także odkrywać przyrodę, historię i miejsca, w których czas płynie zupełnie inaczej. W tej części Karpat wciąż można znaleźć przestrzeń, ciszę i dzikość, których tak wielu turystów szuka podczas górskich wypraw.
Komentarze (0)