Ten rozległy obszar chroniony znajduje się w północnej części Bieszczad, na terenie województwa podkarpackiego. Obejmuje pasmo Otrytu, dolinę górnego Sanu na odcinku od Beniowej aż po Jezioro Solińskie oraz północne zbocza głównych pasm Bieszczadów. Od południa sąsiaduje z Bieszczadzkim Parkiem Narodowym, którego stanowi naturalną otulinę. Na wschodzie graniczy z ukraińskim Nadsańskim Regionalnym Parkiem Krajobrazowym, a na zachodzie z Ciśniańsko-Wetlińskim Parkiem Krajobrazowym.
Wszystkie te obszary tworzą wyjątkowy przyrodniczy kompleks, który wraz z innymi terenami chronionymi należy do Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. To jeden z najcenniejszych przyrodniczo zakątków polsko-słowacko-ukraińskiego pogranicza.
Największym bogactwem Parku Krajobrazowego Doliny Sanu są lasy. Zajmują około 80 procent jego powierzchni, a dominującym typem drzewostanu jest reglowа buczyna karpacka. Szczególnie imponujący jest wiek tutejszych drzew. Niemal połowę lasów stanowią drzewostany liczące co najmniej 100 lat. To właśnie w takich miejscach można poczuć, jak wyglądały karpackie lasy, zanim człowiek na dobre zaczął przekształcać górski krajobraz.
Te rozległe kompleksy leśne są również schronieniem dla rzadkich i dużych ssaków. Na terenie parku znajdują się ostoje żubrów, niedźwiedzi i rysi. Spotkanie z którymkolwiek z tych zwierząt nie należy do codziennych doświadczeń turystycznych, ale ich obecność przypomina, że nie są to góry całkowicie podporządkowane człowiekowi.
Przyrodnicze bogactwo tego obszaru nie kończy się na dużych ssakach. Żyją tu niemal wszystkie gatunki gadów występujących w Polsce. Wśród nich znajduje się również wąż Eskulapa – jeden z najbardziej interesujących przedstawicieli krajowej fauny.
Warto zwrócić uwagę także na rezerwaty przyrody, które chronią szczególnie cenne fragmenty tego regionu. Jednym z nich jest „Zakole”, rezerwat torfowiskowy o powierzchni 5,25 hektara. Znacznie większy jest krajobrazowy rezerwat „Krywe”, zajmujący 511,73 hektara. Ochroną objęto również leśny rezerwat „Hulskie im. Stefana Myczkowskiego”, którego powierzchnia wynosi 189,87 hektara, oraz niewielki rezerwat florystyczny „Śnieżyca wiosenna w Dwerniczku”, obejmujący 4,94 hektara.
Park Krajobrazowy Doliny Sanu to jednak nie tylko przyroda. Jego wyjątkowość polega również na połączeniu dzikiego krajobrazu z historią dawnych bieszczadzkich miejscowości. Na tym terenie utworzono zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, które chronią nie tylko walory natury, ale również ślady dawnego osadnictwa i działalności człowieka.
Wśród nich są „Wieś Krywe”, „Wieś Smolnik” i „Cerkiew w Hulskiem”. Ochroną objęto także „Młyn w Hulskiem”, a ponadto cmentarze w Stuposianach i Ruskiem. W pobliżu parku znajduje się również zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Młyn w Dwerniku”.
To właśnie takie miejsca pozwalają spojrzeć na Bieszczady z innej perspektywy. Za dzisiejszymi lasami i górskimi dolinami kryje się bowiem historia dawnych osad, mieszkańców i codziennego życia, które przez lata kształtowało ten krajobraz. Dziś pozostałości dawnego świata stanowią ważną część dziedzictwa regionu.
Park Krajobrazowy Doliny Sanu jest więc propozycją nie tylko dla miłośników górskich wędrówek, ale również dla osób zainteresowanych historią, przyrodą i odkrywaniem miejsc położonych z dala od najbardziej obleganych szlaków. Można tu szukać śladów dawnych mieszkańców, poznawać cenne przyrodniczo obszary i podziwiać krajobraz, w którym człowiek i natura przez stulecia pozostawiali swoje ślady.
Bieszczady mają bowiem znacznie więcej do zaoferowania niż najbardziej znane połoniny. Park Krajobrazowy Doliny Sanu przypomina, że prawdziwe bogactwo tych gór kryje się także w starych lasach, zapomnianych wsiach, cichych dolinach i dzikiej przyrodzie, która wciąż potrafi dyktować tu własne warunki.
Komentarze (0)