Alojzy „Alex” Ehrlich przyszedł na świat w 1914 roku w Komańczy. To właśnie stamtąd wywodził się zawodnik, który w krótkim czasie stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych sportowców II Rzeczypospolitej. Ehrlich był polskim tenisistą stołowym pochodzenia żydowskiego i przez lata uważano go za najlepszego zawodnika klubu Hasmonea Lwów. Już w młodym wieku wyróżniał się nie tylko talentem sportowym, ale także wszechstronnością intelektualną. Biegle posługiwał się ośmioma językami, co w kolejnych latach miało istotne znaczenie dla jego międzynarodowej kariery.
Międzynarodowe sukcesy i popularność w Polsce
Lata trzydzieste XX wieku były dla Ehrlicha okresem największych sportowych sukcesów. W 1933 roku dotarł do ćwierćfinału mistrzostw świata w tenisie stołowym. Dwa lata później, w 1935 roku, zdobył brązowy medal mistrzostw świata, a w kolejnych edycjach – w 1936, 1937 oraz 1939 roku – sięgał po srebrne medale. Jego osiągnięcia i styl gry sprawiły, że stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych sportowców w kraju. W 1934 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce najpopularniejszych sportowców Polski w prestiżowym Plebiscycie „Przeglądu Sportowego”. Był symbolem nowoczesnego sportu i międzynarodowych aspiracji polskiego tenisa stołowego.
Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe
Francja, wierność Polsce i działalność trenerska
Na początku lat trzydziestych Alojzy „Alex” Ehrlich przeniósł się do Francji. Mimo zmiany miejsca zamieszkania pozostał wierny Polsce i nadal reprezentował swój rodzinny kraj w międzynarodowych turniejach. Jego doświadczenie i umiejętności doceniano również poza Europą. W 1939 roku Ehrlich trenował reprezentację Egiptu w ramach przygotowań do mistrzostw świata, co potwierdzało jego pozycję jako jednego z najbardziej cenionych specjalistów w tej dyscyplinie.
II wojna światowa brutalnie przerwała sportową karierę Alojzego Ehrlicha. Został zatrzymany przez Niemców i trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie spędził cztery lata. Następnie przez kilka miesięcy przebywał również w obozie Dachau. Od śmierci w komorze gazowej uratował go fakt, że naziści postrzegali go jako mistrza świata. Podobnie jak innych sportowców-więźniów, wykorzystywano go w działaniach propagandowych poza obozem, mających na celu prezentowanie więźniów jako osób „w dobrej kondycji”. Po wyzwoleniu obozu Ehrlich ważył zaledwie 37 kilogramów przy wzroście 190 centymetrów, co obrazowało skalę wyniszczenia, jakiego doświadczył.
Powojenna kariera i zerwanie z Polską
Po 1945 roku Alojzy Ehrlich powrócił do sportu i nadal odnosił sukcesy przy tenisowym stole. Nie reprezentował już jednak Polski, ponieważ władze komunistyczne uznały go za osobę niepożądaną. Od 1952 do 1963 roku był członkiem reprezentacji Francji, z którą dotarł do ćwierćfinału mistrzostw świata w 1957 roku.Równocześnie w latach 1946 oraz na początku lat pięćdziesiątych wielokrotnie zdobywał tytuły mistrza międzynarodowego w takich krajach jak Irlandia, Francja, Niemcy i Holandia, potwierdzając swoją wysoką formę i długowieczność sportową.
Trener, organizator i mentor
Po zakończeniu kariery zawodniczej Ehrlich poświęcił się pracy szkoleniowej. W 1952 roku trenował niemieckie kluby tenisowe, w tym czołowych zawodników z Bawarii. Jego wiedza i doświadczenie były cenione zarówno przez młodych sportowców, jak i przez środowiska tenisowe w Europie. Na Riwierze Francuskiej otworzył ośrodek wypoczynkowy, w którym prowadził szkolenia z tenisa stołowego. Łączył tam działalność trenerską z popularyzacją dyscypliny, przekazując swoje doświadczenie kolejnym pokoleniom zawodników.Alojzy „Alex” Ehrlich zmarł 7 grudnia 1992 roku w szpitalu w Saint-Denis na przedmieściach Paryża. Jego życie było historią niezwykłej kariery sportowej, naznaczonej jednocześnie tragedią wojny, obozów koncentracyjnych i powojennych wykluczeń politycznych.
Komentarze (0)