Rezerwat przyrody Bobry w Uhercach to rezerwat faunistyczny o powierzchni 27,16 hektara. Został założony w 1994 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych w stanie niezmienionym siedliska zajmowanego przez bobra europejskiego. Stanowisko bobrów na tym terenie zostało odkryte w 1984 r., dwa lata po reintrodukcji tego gatunku w dolinie Osławy na pograniczu Beskidu Niskiego i Bieszczadów.

Rezerwat położony jest w dolinie Olszanki, w granicach Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i siedliskowego obszaru Natura 2000. Obszar chroniony obejmuje meandrującą rzekę oraz położone na jej terasach zalewowych dawne wyrobiska żwiru. Roślinność rezerwatu obejmuje łęgi wierzbowo-topolowe oraz zarośla wierzbowe.

Bóbr europejski.

Jest największym ziemnowodnym gryzoniem występującym w naszym kraju. Ciężar ciała dorosłego bobra wynosi od 20 do 25 kg. Bóbr potrafi ścinać drzewa, spiętrzać wodę w strumieniach, budować kanały do transportu drewna i domki chroniące nawet przed atakiem groźnych drapieżników.

Typowym środowiskiem życia bobrów są zalesione brzegi rzek, jeziora o względnie stałym poziomie wody, strumienie i cieki, a także zbiorowiska łąkowe, bagienka i torfowiska. W miejscach ich życia wystąpują sosny, brzozy, olchy, osiki, świerki, wierzby, leszczyny, jałowce i dęby.

Bobry są zwierzętami monogamicznymi. Jedna odzina zajmuje cieki lub zbiorniki wodne o linii brzegowej ciągnącej się na długość od 1 do nawet 4 kilometrów.

Żeremie

Z reguły wznoszone są na brzegach cieków w przypadku braku możliwości zbudowania nory, spowodowanego płaskim brzegiem strumienia lub rzeki. Charakteryzują się owalną podstawą o średnicy 3-4 metry i dłuższą osią skierowaną z stronę wody.

Ściany żeremia mają do pół metra grubości, są na zenątrz szczelnie oblepione mułem. Mimo pozornego chaosu, żeremie wewnatrz jest uporządkowane. Znajduje się tam platforma do suszenia sierści i kącik do spania, wymoszczony miękkimi wiórkami drewna, liśćmi oraz trawą.

W domku czasem mieści się także „piętro’, na którym mieszkają najmłodsi członkowie bobreowej rodziny. Do żeremia prowadzi kilka podwodnych i podziemnych korytarzy, których wyloty znajdują się dość daleko w głębi lądu.

Zgryz

Wystarczy jedna noc aby bobry ścięły nad ziemią pień wierzby czy osiki o średnicy 30 cm. „Wyrębu” dokonują blisko brzegu, rzadko w odległości większej niż 30 m od linii brzegowej. Ze zwalonych drzew odcinają konary i gałęzie i przenoszą je na ląd. Z gałęzi objadają tylko korę.