Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę konieczne stało się stworzenie profesjonalnych formacji do ochrony granic. Pierwsze prace rozpoczęły się już w październiku 1918 r.

Najpierw powstała Straż Gospodarczo-Wojskowa, która  miała zapobiegać  nielegalnemu wywozowi artykułów żywnościowych. 18 grudnia 1918 roku naczelnik Państwa Józef Piłsudski, Prezes Rady Ministrów Jędrzej Moraczewski i minister aprowizacji Antoni Mińkiewicz podpisali  Tymczasowy Dekret o utworzeniu Straży Granicznej. 

Straż Graniczna miała zapobiegać nielegalnemu wywozowi towarów z kraju, sprawować kontrolę nad transportami i ruchem osobowym przez granicę oraz czuwać nad składami aprowizacyjnymi. Od wiosny 1919 roku ta formacja nosiła nazwę Wojskowej Straży Graniczne.

Dopiero 22 marca 1928 roku rozporządzeniem Prezydenta RP powołana została do życia Straż Graniczna.  Najwyższym szczeblem struktury organizacyjnej była Komenda Główna Straży Granicznej, zaś niższymi kolejno: inspektorat okręgowy, inspektorat graniczny, komisariat, placówka I i II linii, posterunek.

Komisariat Straży Granicznej zajmował się ochroną granicy o długości 20–25 km. Podlegały mu placówki I linii  i II linii. Placówka I linii ochraniała odcinek granicy o długości 4–5 km.

Placówki I linii te znajdowały się w miejscowościach przy samej granicy. Zajmowały się patrolowaniem granicy, obserwacją, zasadzkami, obławami oraz współpracą z tajnymi współpracownikami spośród ludności cywilnej. 

W maju 1928 roku w Bieszczadach powołano komisariat SG  „Baligród” i placówkę Straży Granicznej I linii „Roztoki Górne”. Ale już 8 września tegoż roku dowódca Straży Granicznej  przeniósł komisariat SG „Baligród” do Woli Michowej. Placówka SG I linii „Roztoki Górne” pozostała w jego składzie.

Z kolei  11 października 1932 rozkazem  komendanta Straży Granicznej płk Jana Jur-Gorzechowskiego placówka I linii „Roztoki”  została przeniesiona do Cisnej i zmieniła nazwę  na placówkę I linii „Cisna”. Ta placówka istniała do II wojny światowej.