Cerkiew w Smolniku jest jedną z najpiękniejszych i najstarszych cerkwi w Bieszczadach. 

Świątynia została wzniesiona w 1791 r. (jak informuje napis cyrylicą zachowany na nadprożu) i do dnia dzisiejszego pozostała bez zmian w ukształtowaniu bryły. Jest to jedyna zachowana w Bieszczadach budowla w archaicznym typie, tzw. bojkowskim.   

Cerkiew jest budowlą trójdzielną, orientowaną o konstrukcji zrębowej, której każda z trzech części zwieńczono łamanym dachem namiotowym z baniastymi kopułami. Składa się z prezbiterium, nawy i babińca. Z zewnątrz świątynia okolona jest wydatnym daszkiem okapowym, wspartym na wystających belkach zrębu. Dachy i górną część świątyni obito są gontami. 

Wewnątrz cerkwi przetrwała polichromia z końca XVIII w., odnowiona w 1921 r, 1969 r, a ostatnio w 2009 r. Umieszczona na wschodniej stronie nawy przedstawia zwieńczenie ikonostasu. 

Powojenna historia cerkwi

W 1939 r. Smolnik znalazł się pod okupacją sowiecką, a po zakończeniu wojny w granicach ZSRR. Powrócił do Polski w wyniku regulacji granic jesienią 1951 r. ale już bez mieszkańców, których przesiedlono w głąb Rosji. Po tym czasie w Smolniku już nikt się nie osiedlił, a niezamieszkane sukcesywnie rozbierano na opał i budulec. W końcu pozostała tylko cerkiew i zdewastowany cmentarz. 

Po 1951 r. cerkiew w Smolniku służyła PGR-om do składowania nawozów sztucznych i siana. 

W latach 1969 – 1970 świątynia została wyremontowana ze środków państwowych, a w listopadzie 1973 r. przekazana parafii rzymskokatolickiej w Lutowiskach. W 1974 r. została konsekrowana na filialny kościół obrządku łacińskiego p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny parafii Lutowiska. W latach 2004–2007 parafia przeprowadziła gruntowny remont świątyni, w czasie którego między innymi podniesiono i wypoziomowano podmurówkę, wymieniono gont i naprawiono elementy więźby dachowej. 

W 2013 r. doceniono wyjątkowość cerkwi ze Smolnika i wpisano ją na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO