Drewniana cerkiew w Górzance p.w. Św. Paraskewii znajduje się na wzgórzu, w samym centrum wsi. 

Zbudowano ją w 1835 r dzięki staraniom Feliksa Giebułtowskiego, ówczesnego dziedzica wsi. Konsekracja świątyni odbyła się 10 września 1838 r. 

Cerkiew jest trzecią z kolei zbudowaną w tym miejscu. Wg wzmianki z Archiwów Skarbu Koronnego w 1552 r w Górzance było 15 chłopów, pop i sołtys. Wzmianka o duchownym mogłaby świadczyć, o tym, że we wsi znajdowała się cerkiew. Być może to była pierwsza cerkiew. Drugą zbudowano w 1718 r.

Przeczytaj jak wyglądała liturgia cerkiewna w nieistniejącej wsi Beniowa

Ikonostas

W cerkwi w Górzance znajduje się unikatowy na skalę kraju, o wyjątkowych walorach artystycznych zabytek. Jest nim ikonostas przedstawiający figury świętych. Umieszczono w nim ikony, tak zwane reliefowe, które wycięto z deski. Są płaskorzeźbione i polichromowane. Według miejscowych podań, pochodzący z XVIII w. Ikonostas to dzieło miejscowego artysty i został wyrzeźbiony z jednej lipy. 

Oprócz Ikonostasu w cerkwi można zobaczyć ołtarz główny oraz dwa ołtarze boczne, pochodzące z okresu wybudowania świątyni.

Obok cerkwi znajduje się parawanowa, murowana dzwonnica z II połowy XIX wieku. Znajduje się w niej dzwon z 1744 r. Świątynię wraz z dzwonnicą wpisano do rejestru zabytków w 1975 r.

Pierwszy remont świątyni wykonano w 1912 r. kolejny w 2001.

Czasy powojenne

W 1946 roku większość Rusinów wyjechała na teren Ukrainy. W 1947 roku, w ramach Akcji „Wisła” resztę Rusinów wysiedlono na Ziemie Odzyskane, a rodziny polskie przeniesiono w okolice Leska (Nowosiółki, Zahoczewie). Dlatego też cerkiew w Górzance przez długie lata pozostawała opuszczona.

Wiele zasług dla ocalenia świątyni ma ks. Franciszek Stopa, proboszcz parafii w Polańczyku, starając się między innymi organizować okresowe, skromne liturgie.

Po zatopieniu świątyni w Wołkowyi, ówczesna władza zgodziła się w 1969 r. na utworzenie parafii rzymskokatolickiej p.w. Wniebowstąpienia Pana Jezusa w Górzance. To co po latach ocalało oraz wyposażenie z cerkwi w Wołkowyi (złożono je wcześniej w prowizorycznej szopie w Górzance) obecnie stanowi jej wyposażenie świątyni.

Architektura cerkwi w Górzance

Jak czytamy w opracowaniu z 2013 r. pt. Parafia rzymskokatolicka pod wezwaniem Wniebowstąpienia Pana Jezusa w Górzance ks Piotra Bartnika i Magdaleny Święckiej:

„Architektura świątyni w Górzance wpisuje się w kanon „typowości” cerkwi karpackiej, do których należą m.in.: godne eksponowane miejsce w środku wsi, bliskość potoku, prezbiterium na wschód, starodrzew i cmentarz wokół, za prezbiterium groby fundatorów i duchownych, zrębowość, oszalowanie i gont oraz parawanowa dzwonnica w pobliżu, włącznie z bliskością dworu i karczmy.

Cerkiew w Górzance, jest świątynią orientowaną, trójdzielną (prezbiterium, nawa, przedsionek) o konstrukcji zrębowej. Ściany są oszalowane i wzmocnione lisicami. Do wybudowanego na planie kwadratu prezbiterium od północy przylega zakrystia. Nawa jest szersza od prezbiterium i przedsionka. 

Prezbiterium i nawa początkowo kryte były gontem, a obecnie jest to dach kalenicowy z blachy. Nad nawą znajduje się wieżyczka z cebulastym hełmem. Przedsionek, dobudowany później, ma konstrukcję zrębową i jest pokryty dachem dwuspadowym, zwieńczonym wieżyczką czworoboczną z namiotowym daszkiem„.

Zwiedzając cerkiew w Górzance, na koniec warto podejść na zabytkowy cmentarz. Wokół świątyni pozostało jeszcze kilka nagrobków. Na jednym z nich, bezimiennym jest znajduje się inskrypcja w języku starocerkiewnosłowiańskim: „Jestem prochem, Boże zmiłuj się”.